Symfonia Mieszkańców Miasta Gliwice | ArtNoc

Punktem wyjścia stały się dźwięki samego miasta: ulice, dworzec kolejowy, poczta, targowisko, odgłosy przechodniów i codziennego życia. Zostały one zestawione z dźwiękami elektronicznymi, przetworzonymi nagraniami oraz muzyką wykonywaną na żywo na komputerze. W ten sposób powstał swoisty pejzaż dźwiękowy Gliwic – miasta, które można nie tylko zobaczyć i zapamiętać, ale również usłyszeć.

Akcja muzyczna rozpoczyna się symbolicznie w 1945 roku. To moment szczególny – czas gwałtownej zmiany, końca wojny, przesiedleń, utraty dotychczasowego świata i budowania nowej rzeczywistości.

Dlatego w „Symfonii” pojawiają się piosenki w wykonaniu wybitnej aktorki, Beaty Deutschman, które śpiewały kobiety, artystki, ocalałe z wojennej pożogi. Ich „obecność” staje się czymś więcej niż cytatem z przeszłości. Są śladem pamięci, prywatnym świadectwem i symbolem ciągłości życia mimo doświadczenia katastrofy.

Obecność aktorki w Symfonii jest kolejnym głosem w miejskim pejzażu – czasem konkretnym, czasem symbolicznym, czasem należącym do jednej osoby, a czasem do zbiorowej pamięci mieszkańców.

Forma utworu przypomina bardziej obrazy surrealistów niż tradycyjną strukturę. Poszczególne „sceny” nie wynikają z siebie logicznie. Zderzają się ze sobą, nakładają, znikają i powracają. Jak we śnie – dworzec może nagle spotkać się z prywatnym wspomnieniem, odgłos targowiska z elektronicznym brzmieniem, a melodia sprzed dziesięcioleci z dźwiękiem współczesnego miasta.

Interesuje mnie właśnie ta nieoczywista granica pomiędzy „dokumentem” a wyobraźnią.

Miasto jest przecież nieustannie komponowane przez swoich mieszkańców. Każdy przechodzień, pociąg, rozmowa, sygnał uliczny, otwierane drzwi, głos sprzedawcy czy dźwięk kroków staje się częścią jego wielkiej, nieustannie zmieniającej się partytury.

Dlatego „Symfonia mieszkańców miasta Gliwice” nie jest symfonią o budynkach ani o ulicach. Jest symfonią ludzi, pamięci i czasu.

Pierwsza część utworu jest próbą wejścia w tę przestrzeń pamięci. Druga część, której prezentacja planowana jest podczas Biennale w 2027 roku, będzie kolejnym etapem tej muzycznej podróży – spojrzeniem na Gliwice już z perspektywy współczesności i pytań o przyszłość miasta.

„Symfonia” pozostaje więc otwartym dziełem. Tak jak samo miasto – nigdy ostatecznie nieukończone.

______________________________________________________________________

Sławomir Kupczak: twórca muzyki solowej, kameralnej, symfonicznej, elektroakustycznej, filmowej i teatralnej (do przedstawień i performensów, w reżyserii Krzysztofa Rekowskiego, Damiana Josefa Necia, Marii Spiss, Łukasza Błażejewskiego, Pawła Kamzy, Piotra Jędrzejasa, Jakuba Porcariego, Krzysztofa Globisza, czy Pawła Passiniego). Studiował kompozycję w Akademii Muzycznej we Wrocławiu u Jana Wichrowskiego oraz kompozycję komputerową u Cezarego Duchnowskiego (1998 – 2003). Brał udział w międzynarodowych kursach dla młodych kompozytorów. Zauważany, doceniony i nagradzany przez świat muzyki elektronicznej. Jego utwory wykonywane były na najważniejszych festiwalach w Polsce i za granicą. Pisał na zamówienia licznych festiwali, fundacji i stowarzyszeń, Opery Narodowej, Filharmonii Łódzkiej.

Urodził się w 1979 roku we Wrocławiu. Studiował kompozycję w Akademii Muzycznej im. K. Lipińskiego we Wrocławiu u Jana Antoniego Wichrowskiego oraz kompozycję komputerową u Cezarego Duchnowskiego. W macierzystej uczelni odbył ponadto studia podyplomowe w zakresie: kompozycji specjalnej (u Stanisława Krupowicza), kompozycji komputerowej (u Cezarego Duchnowskiego) oraz muzyki teatralnej i filmowej. Brał udział w międzynarodowych kursach dla młodych kompozytorów w Radziejowicach (2000), Gdańsku (2001) i Canterbury (Wielka Brytania, 2006). Utwór Halny na elektronikę i improwizującą flecistkę w wykonaniu Ewy Liebchen został rekomendowany przez 66. Międzynarodową Trybunę Kompozytorów (2019), która odbyła się w San Carlos de Bariloche w Argentynie. W 2006 roku jego utwór Anafora VI uzyskał czwartą lokatę na 53. Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu w kategorii kompozytorów młodych. W tym samym roku za utwór Anafora VII – Lament otrzymał II nagrodę w 48. Konkursie Młodych Kompozytorów im. Tadeusza Bairda organizowanym przez Zarząd Główny Związku Kompozytorów Polskich. Anafora V na wiolonczelę i komputer reprezentowała w 2004 roku Polskie Radio na Międzynarodowej Trybunie Muzyki Elektroakustycznej UNESCO w Rzymie. Dwa inne utwory kompozytora – Res facta i 4 tańce z przygrywką w 2015 roku reprezentowały Polskie Radio w III edycji konkursu Palma Ars Acustica w Berlinie. W maju 2015 roku odbyła się premiera jego opery kameralnej „Voyager” w reżyserii Michała Borczucha, napisanej na zamówienie Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie.

______________________________________________________________________

W Symfoni gościnnie wystąpi aktorka Beata Deutschman

______________________________________________________________________

Symofnia Mieszkańców Miasta Gliwice będzie wieńczącym wydarzeniem w Ruinach Teatru Victoria – jedenastego punktu w programie 19. ArtNocy – gliwickiej nocy otwartych galerii.

Od godziny 16:00 do 22:00 będzie można zobaczyć wystawę „Wilk w ruchu – fenomen Gerarda Wilka” przy ul. Zwycięstwa 36 (kiedyś sklep Wedla) oraz scengorafię ze spektaklu „Anatomia Wilka” w reżyserii Łukasz Błażejewskiego w Ruinach Teatru Victoria.

______________________________________________________________________

3.10.2026 r.
Godz. 22:00
WSTĘP WOLNY

______________________________________________________________________

Wydarzenie współfinansowane z budżetu miasta Gliwice w ramach programu MADE IN GLIWICE – inicjatywy kulturalne.